Jako laik w tym temacie, nie studiując wcześniej orientalistyki i czerpiąc wiedzę na temat Indii głównie z filmów, miałam dosyć mgliste pojęcie o kraju moich marzeń. W moich wyobrażeniach był to barwny, przepiękny kraj z dużą ilością zabytków, bogów i przystojnych ludzi, gdzie ze wzniosłymi uczuciami podążają w ślad za matką Teresą misjonarze chcący łączyć swe siły w niesieniu pomocy bliźniemu.

Ze względu na to, że nie lubimy wycieczek zorganizowanych przez biura podróży, postanowiłyśmy jechać i wybrać trasę same.

Naszą podróż rozpoczęłyśmy od stolicy kraju – Delhi. Ze względu na to, że miałyśmy dotrzeć tam w nocy, zarezerwowałyśmy uprzednio hotel drogą internetową. Już w samolocie mogłyśmy wczuć się w atmosferę kraju, ponieważ byłyśmy nielicznymi białymi turystkami wśród zdecydowanie ciemnoskórej większości współpasażerów.

Po kilku godzinach lotu, wylądowałyśmy z opóźnieniem w Delhi.

Miał tam na nas czekać kierowca z hotelu. Pewne, że tak długo nikt nie wytrzyma, przygotowałyśmy się na szukanie taksówki.