Fenomen fotoreportażu powojennego 'Świata'

W roku 1935 w Stanach Zjednoczonych wszedł na rynek tygodnik „Life”. Moment ten uchodzi za datę powstania reportażu fotograficznego jako gatunku dziennikarskiego. „Life” bowiem położył silny nacisk na cykle zdjęć na określone tematy, fotograficzne opowiadania o faktach z życia społecznego.

W 1947 roku powstała agencja fotograficzna „Magnum”. Jednocześnie w tym czasie we Francji i niektórych innych krajach Europy oraz USA doszedł do głosu nurt fotografii nazywany fotografią humanistyczną (bądź reportażem humanistycznym).

Fotografia humanistyczna pojawiła się także w Polsce. Głównym jej ośrodkiem stał się tygodnik polityczno-społeczny „Świat”, którego pierwszy numer ukazał się w roku 1951. Jednocześnie moment narodzin tego czasopisma to data powstania polskiego „czystego fotoreportażu społecznego”, wypowiedzi o pogłębionym elemencie społecznym, zarazem cyklu wyrażającego autorski stosunek do przedstawianego faktu.

Skupiono w „Świecie” nie byle jakie nazwiska mistrzów słowa. Choćby wymienić Mariana Brandysa, Kazimierza Dziewanowskiego, Krzysztofa Kąkolewskiego, Artura Międzyrzeckiego, Adolfa Rudnickiego czy Lucjana Wolanowskiego.

Zatrudnił też „Świat” czterech znakomitych fotografów: Konstantego Jarochowskiego, Jana Kosidowskiego, Wiesława Prażucha oraz Władysława Sławnego.

Właśnie ci przede wszystkim fotografowie uchodzą za twórców polskiego reportażu fotograficznego.

Fotoreportaż „Świata” – i tu tkwi tajemnica jego fenomenu – był niebywale szczery i bezpośredni, bardzo prawdziwy. Był ciepły, liryczny, refleksyjny. Miał ambicję pokazania ludzi takimi, jaki są – jak się zachowują, ubierają, co robią. Przedstawiał ich dzień powszedni, ich troski, marzenia, zamierzenia.