„Wróćmy do tematu”. Ale przynajmniej przez kilka minut nie stałam jak zamurowana – śmieje się Agata. I ma rację. Głuche milczenie czy grobowe „nie wiem” w odpowiedzi na zadane pytanie jest dużo gorsze od wodolejstwa. Poza tym zdarza się czasem, że komisja daje wciągnąć się w ciekawą opowieść i do niefortunnego pytania już nie powraca. Tę metodę stosujmy jednak z umiarem. Za dużo wody może doprowadzić do potopu.

Walcz śmiechem!
Innym dobrym orężem stosowanym przeciw komisji egzaminacyjnej jest... poczucie humoru. Rozładować napięcie można jednym zgrabnym zdaniem. Gdy zapętlisz się w wypowiedzi i czujesz, że musisz zacząć od początku, powiedz z uśmiechem: Przepraszam, ale chyba muszę się zresetować. Wbrew pozorom nauczyciele również miewają poczucie humoru, a ktoś, kto nieco ich rozweseli, zyska dodatkowe punkty. Bywa, że rozśmieszyć nauczyciela można przez przypadek. Pięknie obrazuje to znana anegdota o egzaminie wstępnym do Akademii Teatralnej. Otóż po wyczerpujących egzaminach z teorii, tańca, dykcji i recytacji profesor Englert prosi kandydata: A teraz, niech pan łaskawie rozśmieszy pana Kobuszewskiego. Student podchodzi do ławy, za którą zasiada komisja, rozgląda się badawczo, a w końcu pyta: A który to?. W ten sposób zdał i został przyjęty.

Inna zabawna historia związana z egzaminami brzmi tak: wchodzi uczeń na maturę. Długo nie wychodzi – znaczy: niedobrze. W końcu otwierają się drzwi, a złośliwy profesor krzyczy: Przynieście siano dla osła!. Zanim drzwi zdążą się zamknąć, słychać tubalny głos maglowanego ucznia: A dla mnie herbatę!. No i... też zdał.
I takich profesorów z poczuciem humoru, a także natchnienia do skutecznego i pięknego lania wody, dobrej prezencji i opanowania, a przede wszystkim wszechstronnej wiedzy :) Wam życzymy!

Krystyna Minakowska
(artykuł pochodzi z magazynu dla maturzystów „Czas na Studia”)