Są to m.in. chóry uczelniane, dyskusyjne kluby filmowe, kabarety literackie, koła fotograficzne, teatry studenckie, zespoły pieśni i tańca, a nawet orkiestra rozrywkowa Uniwersytetu Warszawskiego. W Warszawie dużo jest muzyki, także poważnej, gdyż mieści się tu Filharmonia Narodowa, a miłośnicy sztuk pięknych mogą odwiedzać liczne muzea i galerie. Modnym miejscem spędzania wolnego czasu stały się ostatnio księgarnio-kawiarnie, np. Tarabuk czy Czuły Barbarzyńca, które zachęcają „książeczką przy kaweczce”.

Jak powiedziała „Cogito” Maja, studentka lingwistyki stosowanej, niektórzy uwielbiają wielkomiejską atmosferę Warszawy: – Przyjechałam tu na studia z mniejszej miejscowości i na początku było mi trudno dostosować się do życia biegnącego w tak szalonym tempie. Byłam wręcz uprzedzona do Warszawy, do jej mieszkańców, o których słyszałam nieprzychylne opinie. Na szczęście, w miarę poznawania miasta, zaczęła mnie fascynować jego otwartość na różne przejawy kultury, w tym kultury studenckiej, inny styl bycia, ubierania się. Polubiłam to miejsce i po skończeniu studiów chciałabym tu zostać.

Sylwia, pochodzi z Białegostoku, mimo iż nie zrezygnowała ze studiów w stolicy, zwierza się „Cogito”, że z chęcią wróci do rodzinnego miasta: – Warszawa od samego początku mnie przerażała. Ludzie, którzy wiecznie gdzieś biegną, którzy boją się choć przez chwilę porozmawiać, żeby tylko nie stracić zbyt wiele czasu… To nie dla mnie, w moim mieście mam wrażenie, że wszyscy się znają, nie ma ludzi anonimowych, a w Warszawie czuję się często jak jedna z tysięcy mrówek w wielkim mrowisku. Oczywiście miasto ma też swoje dobre strony, to bardzo dynamiczne, pulsujące życiem miejsce. Ale ja wolę żyć spokojniej.

W mieście stołecznym Warszawa, ważnym ośrodku naukowym, kulturalnym, politycznym oraz gospodarczym, studiuje ponad 255 tysięcy studentów, którzy kształcą się na kilkunastu państwowych uczelniach wyższych i kilkudziesięciu niepaństwowych. Można tu znaleźć wszystkie typy szkół, ok. 50 domów studenckich oraz 17 stołówek.

Wszystkie stołeczne uczelnie starają się regularnie wzbogacać program studiów. Jako przykład może posłużyć Uniwersytet Warszawski, który z biegiem lat otwiera nowe kierunki studiów, np. międzywydziałowe studia humanistyczne i matematyczno-przyrodnicze, i stara się stosować mniej konwencjonalne metody nauczania (program „Kształcenie na odległość”, czyli eksperymentalne centrum edukacji multimedialnej) oraz rozszerza współpracę z uczelniami w całej Europie. W zdobywaniu wiedzy pomaga nowoczesna Biblioteka Uniwersytecka na rogu Dobrej i Lipowej (słynny BUW). Wadą jest natomiast rozproszenie wydziałów i instytutów Uniwersytetu po całym mieście oraz zbyt mała liczba sal wykładowych. Uczelnie prywatne, których liczba w ciągu ostatnich lat prawie się podwoiła, cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Oferują zarówno kierunki ścisłe, jak i humanistyczne, nowo powstałe (administracja, ekonomia, finanse i bankowość, zarządzanie, marketing) oraz tradycyjne. Dodatkowym atutem jest perfekcyjne przygotowanie językowe, obecność wykładowców z uczelni zagranicznych, komfortowe warunki nauki – sale, pracownie komputerowe, baseny, sauny, dowóz szkolnymi autobusami dla osób niepełnosprawnych.

Niedawno na Politechnice Wrocławskiej otwarto Zintegrowane Centrum Studenckie mieszczące sale wykładowe, laboratoria, bibliotekę multimedialną, pracownie komputerowe i miejsca odpoczynku, działające zgodnie z nowym systemem studiowania, w którym studenci przez pierwsze dwa semestry uczą się, nie wybierając wydziału i kierunku studiów. Znajduje się tu m.in. 8 sal wykładowych, 14 sal seminaryjno-ćwiczeniowych, 15 laboratoriów, sala komputerowa, czytelnia multimedialna oraz 23 pomieszczenia dla organizacji.

Imprezy kulturalne: Międzynarodowy Festiwal „Wratislavia Cantas”, Festiwal „Jazz nad Odrą”, Dni Muzyki Starych Mistrzów, Przegląd Piosenki Aktorskiej, Zaduszki Jazzowe, Wrocławskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora i Małych Form Teatralnych, Międzynarodowy Festiwal Dialog Wrocław.

Dla wielu osób Wrocław jest magicznym miejscem, w którym mieszanina kultur, wyznań i prądów artystycznych stworzyła niepowtarzalną kompozycję, nadając miastu jedyny w swoim rodzaju charakter. – Nadal uważam Wrocław za cudowne miasto. Najwspanialsza dla mnie jest w nim ciągle mozaika etniczna, która powoduje, że jest to miasto cudownie tolerancyjne. Tu nie ma żadnych fobii czy ksenofobii regionalnych typu: ja jestem Ślązak, ty Zagłębiak, to się nie lubimy. Tu wszyscy są zewsząd – mówi „Cogito” prof. Jan Miodek.