Student we Francji - Rozmowa z Bartkiem Banaszakiem

Bartek Banaszak (Francja),
III rok socjologii, V rok dziennikarstwa,
wyjechał do Francji na studia podyplomowe.

Anna Sztandera: Dlaczego zdecydowałeś się na wyjazd do Francji?
Bartek Banaszak: Zawsze miałem sympatię do Francji i Francuzów. Uczyłem się francuskiego i zawsze był to mój wiodący język. Postanowiłem wyjechać do Francji, żeby się w nim podszkolić i poznać nieco kulturę tamtego kraju. Pojechałem na stypendium rządu francuskiego, które wiąże się z napisaniem pracy dyplomowej. Jest to taki roczny dyplom, którego w Polsce nie ma. Wiąże się z napisaniem pracy magisterskiej. We Francji jest on wstępem do pisania doktoratu. Nie chciałem jednak pisać doktoratu, więc napisałem sam dyplom. Warunkiem otrzymania stypendium było napisanie całego projektu pracy, tak jak się pisze projekt pracy magisterskiej etc.

A.Sz.: Jak długo byłeś we Francji?
B.B.: We Francji spędziłem rok. Byłem w tym czasie w Polsce trzy razy. Przyjechałem tu na Boże Narodzenie, Wielkanoc i raz w sprawach rodzinnych. Miałem w pokoju w Paryżu Internet, więc nie było problemu z komunikowaniem się. Chociaż kiedy się wpadnie w życie tam, to rzeczywistość polska odchodzi nieco na bok, więc nie odliczałem raczej dni do powrotu. Do Polski wracałem jednak zawsze z przyjemnością. Mój rok we Francji minął bardzo szybko.

A.Sz.: Jak wspominasz swoje pierwsze dni pobytu we Francji?
B.B.: Było zimno, ciemno i nikogo nie znałem. Nie było mi łatwo. Pojechałem na początku listopada, a właściwie wszyscy już zaczęli swoje zajęcia na początku października, więc towarzystwo się już dobrało, a ja dojechałem później.

Miałem więc mniejsze szanse kogoś poznać. Mieszkałem w akademiku w Paryżu, co było niebywałym ułatwieniem, ponieważ wynajęcie mieszkania jest tam bardzo drogie.

A.Sz.: Jak wspominasz sposób, w jaki przyjęli Cię mieszkańcy Francji?
B.B.: Byłem nieco zdziwiony sposobem w jaki przyjęli mnie w swoim ojczystym kraju. Wcześniej znałem Francję od strony mniejszych miast i byłem nią zauroczony.

Tam ludzie są bardzo sympatyczni i życzliwi. Każdy z Tobą rozmawia, pyta, skąd jesteś etc. Okazało się, że Paryż to nieco inny świat. Odniosłem wrażenie, że Francuzi umiarkowanie interesują się światem, który znajduje się poza ich krajem. Niewiele też o nim wiedzą. Z drugiej strony jednak, spotkałem wielu świetnych ludzi, z którymi rozmowa sprawiała mi prawdziwą przyjemność.

A.Sz.: Czy planujesz przenieść się do Francji na stałe?
B.B.: W momencie, kiedy wyjeżdżałem, powrót do Polski nie sprawiał mi żadnego problemu, a nawet byłem nieco zmęczony Francuzami. Gdy pojechałem tam jednak na wakacje i nie byłem obciążony obowiązkami na uczelni, stwierdziłem, że spędziłem tam świetny rok mojego życia. Teraz, gdy jestem w Polsce, bardzo ciągnie mnie do Francji, choć w najbliższym czasie chciałbym pojechać do Niemiec.

A.Sz.: Co Cię najbardziej zdziwiło albo rozśmieszyło?
B.B.: Trochę zdziwił mnie jednak brak wiedzy o reszcie świata. Pewien starszy pan, który miał sporo sympatii dla Polski, zobaczył u mnie pewnego dnia telefon komórkowy i zapytał, czy u nas jest takich dużo i czy są u nas komputery.