Studia w Szwecji - Wywiad z Pawłem Kamińskim

Erasmusem ze Szwecji, studentem informatyki i ekonometrii.

Anna Sztandera: Dlaczego zdecydowałaś się na wyjazd do Szwecji?
Paweł Kamiński: Po pierwsze większość przedmiotów jest prowadzona w języku angielskim, po drugie w Krakowie uczę się na kierunku informatyka i ekonometria, więc wydawało mi się, że tam znajdę pokrewne przedmioty, zwłaszcza z dziedziny informatyki.

A.S.: Czy trudno było Ci dostać stypendium?
P.K.: Czy było trudno – nie! Nie miałem wysokiej średniej – poniżej 4,0, ale trzeba się nastawiać i chcieć, jak dla kogoś przeszkodą jest średnia, to lepiej niech nie jedzie.

A.S.: Jak wspominasz pierwsze dni swojego pobytu w Szwecji?
P.K.: Nie mieszkałem w akademiku, więc na początku było dziwnie, jak zawsze nowi ludzie i próby zaadoptowania. Mimo że byli tam także inni Polacy, głównie spędzałem czas z ludźmi z zagranicy (Hiszpanami, Francuzami, Niemcami i Holendrami). Szkoda mi było wracać, a i teraz dziwnie się czuję bez nich!

A.S.: Co Cię najbardziej zaskoczyło w tradycji i kulturze Szwecji?
P.K.: Szwedzi są bardzo zamerykanizowani. Banki i poczta są zamykane bardzo wcześnie, koło 15:30, w sklepie nie można kupić normalnego piwa, wszystko poniżej 4%. Ogólnie alkohol jest drogi, a efekty są odwrotne – tzn. większość Szwedów bardzo szybko się upija do granic możliwości.

Znajomy ze Szwecji zaprosił mnie na święto, które odbywa się na przełomie sierpnia i września, a na którym głównym daniem jest langusta. Wszyscy muszą nosić specjalne czapeczki i inne langustowe ozdoby.

Podczas jedzenia śpiewają piosenki o zabawie, piciu itp., a po każdej zwrotce należy wypić jeden kieliszek alkoholu.
Szwedzi z północy kraju, kiedy się z czymś zgadzają lub potwierdzają, wydają z siebie dźwięk, jakby ich coś zabolało albo coś złego właśnie się stało.

A.S.: Gdzie mieszkałeś: na stancji czy w akademiku?
P.K.: Mieszkałem w osobnym mieszkaniu z własnym pokojem, dzieloną kuchnią i łazienką (ogromne mieszkanie) – ale to nie jest regułą i zależy od miasta. Większość moich znajomych mieszkała w akademiku.

A.S.: Jak Ci się tam mieszkało?
P.K.: Mieszkałem w małym, cichym, spokojnym miasteczku Borlange, w którym wszędzie było blisko – to mi sie podobało. Minusem były brak pracy i dobrej muzyki w „klubach”, ale tam jest to regułą, wszędzie trzeba się naszukać dobrego miejsca (albo ja miałem takiego pecha).

A.S.: Jacy są ludzie w Szwecji?
P.K.: Dziwni. Jak w Wielkiej Brytanii. Za dużo kasy i formy, za mało treści. Ale zawsze można znaleźć „właściwych” Szwedów. Tylko ci pierwsi są widoczniejsi.

A.S.: Jak sobie radziłeś z tęsknotą za krajem ojczystym, rodziną, przyjaciółmi?
P.K.: Nie tęskniłem bardzo, zawsze istnieją komórki i różnego rodzaju komunikatory.

A.S.: Czy myślisz o tym, żeby zamieszkać w Szwecji na stałe?
P.K.: To zły pomysł, zanudziłbym się tam. Raczej jakiś domek letniskowy, ponieważ przyroda w Szwecji jest piękna.