Dodatkowym obciążeniem był fakt, że droga pod górę była bardzo długa, a miałam  dużo bagaży. Nie miałam nawet koron norweskich, żeby wziąć taksówkę. Pierwszy szok był wtedy, gdy wreszcie udało nam się dotrzeć do hotelu. Zmęczona, kupiłam sobie colę w puszce i zapłaciłam za nią około 20 zł. Wtedy zrozumiałam, że Norwegia jest bardzo drogim krajem.

A.S.: Czego obawiałaś się najbardziej przed wyjazdem do Norwegii?
A.: Bałam się, że biurokracja mnie przerośnie. Przed samym wyjazdem miałam 'gorący okres', musiałam pozdawać w ciągu dwóch miesięcy egzaminy z dwóch kierunków. Nie ubiegałam się o pozwolenie na pobyt przed wyjazdem, więc powiedzieli mi, że mogę mieć problemy z przekroczeniem granicy. Dopiero w Oslo zaczęłam to załatwiać.

A.S.: Co Cię najbardziej zaskoczyło w Norwegii?
A.: Najbardziej zaskoczyło mnie to, że jest tam tak pięknie. Mieszkałam w akademiku, który usytuowany był na skraju miasta. Miałam  widok na góry i na jezioro. Byłam zdziwiona faktem, że Oslo jest takim małym miastem. Jest to w końcu stolica Norwegii.

A.S.: A jeśli chodzi o sposób życia mieszkańców?
A.: Najbardziej zdziwiło mnie to, że w Oslo nie odśnieżali chodników. To było przeżycie ekstremalne, gdy miałam przejść w Oslo chodnikiem. Wszystko było tak ośnieżone, że ludzie się co chwila przewracali. Mój kolega Norweg tłumaczył, że nikt nie chce wykonywać takiej pracy jak odśnieżanie chodników. Norwegowie mieli kiedyś podgrzewane chodniki i ten problem sam się rozwiązywał. Potem jednak zrezygnowali z tego i ludzie zaczęli się przewracać. Co prawda codziennie w nocy sypali na chodniki żwir, ale śnieg ciągle padał i szybko go przykrywał. Najgorszy był zawsze ostatni odcinek w miasteczku studenckim. Nie dało się przejść i się nie przewrócić.

Najpierw więc chodziliśmy do pubu, a potem lądowaliśmy w pokoju, w którymś z akademików. Alkohol był bardzo drogi, więc było go na imprezach mało.

A.S.: Czy pieniądze ze stypendium wystarczały Ci na utrzymanie?
A.: Dostawałam około 500 euro stypendium na miesiąc. Starczało jedynie na dwa tygodnie życia w Norwegii. Za sam pokój w akademiku trzeba było zapłacić ok. 300 euro. Trzeba było szybko się zorientować, gdzie i za ile można kupić tanie produkty.

A.S.: Jaka była najśmieszniejsza sytuacja, która ci się przydarzyła? Może jakaś ciekawa historia?
A.: Pojechałam tam na początku stycznia, 15 czerwca mieliśmy mieć egzaminy. Na serio zaczęłam się uczyć 12 czerwca. Mój sąsiad stwierdził, że jestem nienormalna, gdyż tak naprawdę wszyscy zaczynają się uczyć od początku zajęć i powiedział mi, że absolutnie nie zdam ponieważ egzaminy są bardzo trudne. Mają tam 6-godzinne egzaminy. Nie mogłam się ze zdenerwowanie przez dwa kolejne dni w ogóle uczyć. Powiedziałam mu, że w takim razie będę ściągać. On powiedział,  że absolutnie nie ma takiej możliwości, od razu się za to wylatuje z uczelni. Dodał także, że na egzaminie uczelnia wynajmuje specjalną grupę sprawdzającą, czy ktokolwiek nie ściąga. Tak wszystko przedstawił, że wydawało mi się, że na tym egzaminie będzie co najmniej grupa komandosów. Okazało się, że wynajęli jakiś ludzi chyba z domu starców. Podczas tego 6-godzinnego egzaminu można było  wychodzić do toalety bądź do parku, ale trzeba było wziąć ze sobą tę osobę towarzyszącą. Przy pierwszym wyjściu  przydzielona została mi starsza pani z chodzikiem. Nawet gdy chciałam iść do toalety, powstrzymywałam się, bo nie było tam windy i żal mi było tej pani. Egzamin nie był trudny. Należało napisać dwa opowiadania na tematy ogólne. Dostałam temat o stosunkach między Norwegią, a Unią Europejską. Bazowałam na wiedzy ogólnej, ale i tak otrzymałam bardzo wysoką  ocenę. Kolega był bardzo zdziwiony moimi wynikami, ponieważ wyników bo on się uczył trzy godziny dziennie od stycznia. Ale studenci zagraniczni traktowani byli trochę ulgowo. W przeciwieństwie do Norwegów nie obowiązywała nas lista lektur napisanych w języku norweskim.

Mężczyźni w Norwegii wydawali mi się bardzo zdominowani. Kilka razy zdarzyło się, że gdy mój kolega poszedł do pubu, potem dzwoniła do niego poznana  tam dziewczyna i mówiła, że jest w hotelu i na niego czeka. Tam nie było czegoś takiego jak flirt. Kobieta od razu przechodziła do akcji. Tak przynajmniej twierdził mój kolega.

A.S.: Dziękuję za rozmowę.
A.: Dziekuję.

foto: ze zbiorów Aleksandry