Turcja daleka i bliska

Iwona Sułkowska
nauczyciel dyplomowany języka angielskiego
w Zespole Szkół nr 1 w Czeladzi oraz w Zespole Szkół Zawodowych nr 3 w Katowicach.

Turcja jest krajem, którego starania o przyjęcie do Unii Europejskiej nie spotykały się dotąd z przychylnością unijnych urzędników. Społeczeństwo tureckie świadome jest także różnorodnych uprzedzeń ze strony Europejczyków. Czy tego rodzaju niepokoje są uzasadnione?

Zagraniczne wyjazdy turystyczne stanowią dla każdego zawsze niezwykłą atrakcję i sposobność poznania nowych kultur. Jednakże dużo głębsze doświadczenie bogactwa rejonu, który przyjechaliśmy zwiedzić, dostarczy wyjazd związany z badaniem jakiegoś aspektu życia w odwiedzanym miejscu.

W październiku 2008 r. byłam uczestnikiem wizyty studyjnej w Turcji, organizowanej i finansowanej  przez Agencję Narodową Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji.

W czasie tygodniowego pobytu w mieście Kayseri, wraz z dwoma innymi uczestnikami poznawaliśmy system edukacji zawodowej w szkolnictwie tureckim w kontekście idei uczenia się przez cale życie.

Organizatorem pobytu był wicedyrektor średniej szkoły technicznej w Kayseri pan Yakup Yuksel, który zadbał o przygotowanie programu szkoleniowego i kulturalnego, noclegu i wyżywienia.

Razem ze mną w wizycie wzięli udział: Barbara Hale z Walii i Valentin Corozo z Granady. Gościła nas średnia szkoła techniczna, w której uczy się 1200 uczniów w zawodach technicznych: mechanik, włókiennik, chemik i informatyk, a 30% młodzieży stanowią dziewczęta.

Uczniowie tureckiej szkoły mają podobne warunki nauki w szkole, a system kształcenia jest zbliżony do naszego, chociaż nie zdają egzaminów kończących szkołę, jedynie egzaminy na studia. Uczniowie są grzeczni i uprzejmi dla nauczycieli. Prawie połowa z nich pochodzi z rodzin wielodzietnych, ubogich.

Kayseri jest dużym przemysłowym miastem o prawie milionowej liczbie ludności, jest tu wiele meczetów i zabytków ale miasto robi wrażenie europejskiej metropolii.

Naszym celem było poznanie środowisk szkolnych zawodowych oraz szkół podstawowych i przedszkoli, sposobów ich funkcjonowania i zarządzania, a także współpracy z ośrodkami przemysłowymi w mieście. Poznaliśmy zasady i zakresy działań dwóch centrów kształcenia zawodowego dla dorosłych.

Zwiedziliśmy warsztaty szkolne i pracownie specjalistyczne w szkołach zawodowych. Przeprowadziliśmy z dyrektorami i nauczycielami długie merytoryczne rozmowy, dzieląc się doświadczeniem i wiedzą. Braliśmy udział w spotkaniu z przedstawicielami zarządu izby przemysłowej w mieście, omawiając formy współpracy ze szkołami zawodowymi, specyfikę i popularność kształcenia zawodowego.

Uczestniczyliśmy w prezentacji na temat historii i sukcesów goszczącej nas szkoły oraz systemu edukacji i rozwoju gospodarczego miasta, a także przedstawiliśmy swoje prezentacje dla zgromadzonych uczniów. Zwiedziliśmy prywatną fabrykę nici bawełnianych, gdzie między innymi rozmawialiśmy o realizowanych tam przez uczniów zajęciach praktycznych. Uczestniczyliśmy w lekcjach języka angielskiego. Otaczała nas na każdym kroku sympatia młodzieży. Towarzyszyli nam nauczyciele języków obcych, co wpłynęło na zawiązywanie się między nami przyjaznych uczuć. Codziennie przeprowadzaliśmy ciekawe rozmowy w czasie wspólnych posiłków.

Byliśmy ponadto gośćmi na dwóch tradycyjnych ceremoniach i występach artystycznych i zwiedziliśmy kilka zabytkowych miejsc w Kapadocji.

Czułam się w tym środowisku pewnie i swobodnie. Ugruntowałam w sobie świadomość, że praktyka pracy w polskiej szkole, moje dotychczasowe doświadczenia mogą służyć innym w rozwiązywaniu ich problemów. Wzrosła we mnie świadomość i potrzeba utrzymywania międzynarodowych kontaktów.

Zaprzyjaźniliśmy się w grupie uczestników wizyty i z nauczycielami języków obcych goszczącej nas szkoły. Środowisko gospodarzy okazało się nam znajome, bliskie oraz podobne pod względem organizacji i funkcjonowania szkoły, metod pracy, problemów do rozwiązania, zainteresowań i sposobu bycia uczniów i nauczycieli.

Nawiązane w wyniku udziału w wizycie studyjnej kontakty pozwalają na podejmowanie nowych inicjatyw, które przyniosą możliwość realizowania projektów unijnych. Miejmy nadzieję, ze będą owocne.