Mundur robi wrażenie. Osoba nosząca go to z reguły ktoś o nienagannej sylwetce, elegancki, wysportowany. Od noszącego mundur otoczenie oczekuje poświęcenia, odwagi. Uważa się, że takie osoby dają poczucie bezpieczeństwa i obdarza się je zaufaniem.

Nic więc dziwnego, że mundur cieszył się i wciąż cieszy popularnością.

Nie tylko u płci pięknej (w myśl powiedzenia „za mundurem panny sznurem”), ale też u... licealistów płci obojga.

6.00 – pobudka
6.05 – poranna zaprawa
6.30 – śniadanie

Tak zaczyna każdy dzień st. sek. podchor. (starszy sekcyjny podchorąży) Elżbieta Czyżewska z 5. kompanii Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie (SGSP). „Poranna zaprawa to gimnastyka, którą mamy w programie dnia bez względu na porę roku” – wyjaśnia. A kompania to po prostu określenie roku w Szkole Pożarniczej, na której do studenta/studentki wykładowcy zwracają się per podchorąży.

Osoba, która zostaje słuchaczem tej wyższej uczelni, zaraz po ślubowaniu, od pierwszych dni swojej pożarniczej kariery jest czynnym strażakiem. Pełni służbę w szkolnej jednostce ratowniczo-gaśniczej, czyli np. jeździ wozem bojowym na akcje. W 2007 roku jednostka wykonała 577 takich wyjazdów. Znaczy to, że każdy ze studentów zetknął się po kilkadziesiąt razy z różnego typu zagrożeniami. Atmosferę na uczelni trafnie oddaje opowieść Elżbiety Czyżewskiej o służbie w tejże jednostce, którą każdy ze studentów odbywa 7 razy w miesiącu:

„Na każdym wozie jeżdżą ludzie z różnych kompanii. Nie zdarza się tak, że jest czterech ratowników – studentów z tego samego roku. To są podchorążowie z różnych roczników. Każdy, kto siedzi na swoim miejscu, wie, co ma robić po dojechaniu na miejsce interwencji, pożaru, wypadku. Po prostu musi być między nami zaufanie, współpraca, zgranie. To jest podstawa. Każde miejsce i siedzący na nim człowiek w wozie bojowym ma określone obowiązki. Podczas akcji ufamy, że każdy z nas wykona swoje zadanie i będzie w określonym miejscu. Brak zgrania można przypłacić kalectwem lub utratą życia. W takich sytuacjach lepiej się poznajemy, dużo dowiadujemy o sobie. Stajemy się bardziej zżyci, a jednocześnie odpowiedzialni.”

Takie sytuacje na pewno bardzo zacieśniają więzi między ludźmi i wpływają na przyjazną atmosferę na uczelni...

Mamo, zostanę strażakiem!
„Strażakiem, czyli oficerem Państwowej Straży Pożarnej może zostać także kobieta. Na pierwszym roku mamy ich pięć” – mówi rzecznik prasowy SGSP, Aleksandra Kabala. „Osoba, która chce się dostać do tej szkoły, powinna zdać dobrze maturę z matematyki i fizyki. Uczelnia przeprowadza dodatkowo test sprawnościowy: tor przeszkód, który trzeba pokonać jak najszybciej i jak najlepiej. Po tym wstępnym zakwalifikowaniu kandydat przechodzi specjalistyczne badania lekarskie, m.in. psychologiczne, badanie pojemności płuc. Musi to być osoba naprawdę zdrowa i sprawna” – wyjaśnia rzecznik.

Aby pokonać tor przeszkód, nie trzeba mieć siły strongwomen, choć trzeba przeciągnąć manekina, który waży około 30 kg. Ela, studentka SGSP, w każdym razie siłaczem nie jest, to zgrabna, wysoka dziewczyna. Twierdzi, że na teście sprawnościowym liczą się zwinność, skoczność i spryt.

Przed inauguracją roku akademickiego słuchacze pierwszego roku, czyli 1. kompanii, przechodzą dwumiesięczny obóz kandydacki, popularną „kandydatkę”. Jednym słowem, część wakacji po maturze spędzają w przeciwpożarowej bazie leśnej. Nauka dyscypliny, poznanie specyfiki zawodu strażaka, przygotowanie do pełnienia służby w szkolnej jednostce ratowniczej – to główny cel obozu.

„Ludzie zostają wysłani na dwa miesiące w las. To ciężka praca a nie obóz wypoczynkowy. Trzeba się uczyć, utrzymać teren w czystości, przez dwa miesiące podtrzymać ognisko, by płonęło dzień i noc. Tu dostajesz hełm, toporek, buty bojowe i swój pierwszy mundur” – opowiada Ela.

Mundur galowy otrzymuje się zaraz po powrocie z bazy, tuż przed ślubowaniem. Chłopcy noszą rogatywki, dziewczęta – kapelusze. Na wykłady również uczęszcza się w mundurze. Sweter, niebieska koszula, beret, spódniczka – to damski strój służbowy, czyli taki na zajęcia. A obecność na nich jest tu obowiązkowa.

Akademiki, nauka, zajęcia sportowe, ćwiczenia odbywają się w jednym miejscu, bowiem szkoła zajmuje spory teren na warszawskim Żoliborzu.
Nauka w SGSP to jednak nie tylko wykłady i zajęcia, to służby wewnętrzne zarówno na terenie szkoły, jak i w jednostce ratowniczo-gaśniczej – czyli de facto wykonywanie zawodu strażaka.
Absolwenci tej uczelni mają po studiach zagwarantowaną pracę, dostają przydziały do konkretnej jednostki, muszą odpracować bezpłatne studia. Szkoła pożarnicza to jedyna w kraju uczelnia kształcąca oficerów straży pożarnej.

Jakub swoje praktyki na IV roku odbywał u norweskiego armatora. Spodobał się na tyle, że już pół roku przed ukończeniem szkoły kapitanowie pytali, kiedy dostanie papiery oficera, bo chcieli go już widzieć wśród załogi swoich statków. „Wystarczy zabłysnąć, nie trzeba mieć znajomości i poparcia. Tutaj własna ambicja, inteligencja i chęć do pracy przyspieszają drogę awansu” – podsumowuje Jakub.

Czy do szkoły morskiej może startować także ktoś, kto do tej pory nie miał nic wspólnego z pływaniem i morzem? Jakub twierdzi, że tak: „Nawet ten, kto nie potrafi pływać, może wybrać akademię morską, tu WF to przede wszystkim basen! Wystarczy, że jest się zainteresowanym tym zawodem. Są na naszej uczelni również kierunki typowo inżynierskie. Ważne jednak jest uzyskanie morskiego świadectwa zdrowia. Szkoła musi wiedzieć czy nadajesz się do zawodu pod względem fizycznym. Kto nie odróżnia światła zielonego od czerwonego, nie może być np. nawigatorem statku...”