Magister z internetu

Wystarczy komputer, dostęp do internetu i poczty elektronicznej i już można zostać studentem. E-studentem.

Blaski i cienie
Powody wyboru e-studiów są dość oczywiste. – To wygodna forma studiowania, nie wymaga przesiadywania na uczelni, a nawet w domu, bo z mobilnym internetem w laptopie można uczestniczyć w zajęciach w dowolnym miejscu – nad morzem, w górach albo na łące – tłumaczy Joanna Kośmińska, specjalistka ds. marketingu PUW.

To, kiedy i jak długo student ma pracować, nie jest określone. Częstotliwość oraz czas logowania na platformie zależą od indywidualnych możliwości. Przeważnie raz w tygodniu z każdego przedmiotu odbywa się czat z prowadzącym i wówczas student powinien pojawić się na platformie. Właśnie wtedy ma szansę zadawać pytania i aktywnie się udzielać. Jak na każdym kierunku, studenci, którzy nie są wystarczająco zdyscyplinowani, najczęściej odpadają po pierwszym półroczu. W zależności od kierunku studenci zjawiają się na uczelni najwyżej trzy razy w semestrze, a bywa że i raz w miesiącu – częściej na informatyce i pielęgniarstwie, rzadziej na zarządzaniu. Niezależnie od kierunku studiów wszyscy zdają egzaminy w realu – przed wykładowcą.

E-kierunki prowadzone są zgodnie ze standardami ustanowionymi przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Student musi pisać kolokwia, zaliczać ćwiczenia i zdawać egzaminy podsumowujące wykłady oraz napisać i obronić pracę dyplomową. E-żacy mają takie same prawa jak studiujący tradycyjnie: otrzymują legitymację studencką upoważniającą do zniżek (np. na środki transportu), mogą ubiegać się o stypendia (socjalne, na wyżywienie, dla niepełnosprawnych, za wyniki w nauce i tzw. zapomogę).

Marcin Dąbrowski, redaktor naczelny czasopisma „e-mentor”, dwumiesięcznika poświęconego e-edukacji, do wad studiów niestacjonarnych realizowanych w systemie e-learningu zalicza także utrudnienie w kształtowaniu postaw, zwłaszcza u młodych ludzi. Respekt i szacunek zapewnia jedynie bezpośredni kontakt z wykładowcą, wirtualny belfer zdaje się na niewiele.

Co się kroi w sieci?
W Polsce e-studia są wciąż mało popularne. O ile w naszym kraju liczbę e-studentów można szacować na kilka tysięcy, czyli 1–2 proc. ogółu, o tyle w Chinach stanowią oni aż 5 mln – jedną piątą z 25 mln żaków. Międzynarodowy British Open University chwali się aż dwustutysięczną armią studentów i słuchaczy.

Na równi z innymi
E-dyplom wcale nie oznacza gorszego wykształcenia dla pracodawcy. – Nie mieliśmy takiej sytuacji, aby któryś z pracodawców nie honorował uprawnień zdobytych na e-studiach – twierdzi Bogdan Grabczyk z portalu Jobpilot.pl. Wiadomo, że w pozostałych krajach Unii e-studia nie są uznawane za gorsze od innych, a w USA, jak mówi Marcin Dąbrowski, pracodawcy traktują je na równi ze studiami stacjonarnymi.

Tak naprawdę pracodawca wcale nie musi wiedzieć, w jaki sposób kandydat studiował, bo na dyplomie wpisane jest jedynie „tryb niestacjonarny”, co może także oznaczać studia zaoczne. Słaba strona e-studiów, czyli potrzeba silnej samodyscypliny u studenta, może stać się asem w rękawie podczas spotkania z pracodawcą. Osoba, która wykazała się dużym samozaparciem i ukończyła e-studia, zazwyczaj jest bardziej zdyscyplinowana i ukierunkowana na cel. Może więc być w oczach pracodawcy dobrym pracownikiem.

Krótka e-historia
Pierwsze studia wirtualne uruchomiono w Polsce w październiku 2002 roku na Polskim Uniwersytecie Wirtualnym – wspólnym przedsięwzięciu Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi oraz Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. PUW to obecnie największa uczelnia prowadząca studia internetowe w Polsce. Najpierw otwarto dwa kierunki: zarządzanie i marketing oraz informatykę. – Kierunki ekonomiczne oraz informatyczne są obecnie najbardziej rozpowszechnione w Polsce – mówi Marcin Dąbrowski, redaktor naczelny czasopisma „e-mentor”, dwumiesięcznika poświęconego e-edukacji.