Pani inżynier w cenie

W szponach stereotypu
Kobiety nie chcą studiować na kierunkach technicznych głównie z powodu stereotypów. Z badań przeprowadzonych w sześciu krajach UE (m.in. w Polsce) wynika, że nowoczesne technologie są traktowane jako typowo męska sfera zainteresowań, bardzo trudna, czyli (w domyśle) – nie dla pań, które, według utartych opinii, wolą łatwiejsze prace (tj. związane z typowo kobiecymi zajęciami). Według innego stereotypu na studiach technicznych potrzeba siły fizycznej, co dziewczyny eliminuje na starcie. Poza tym płeć piękna uważa, że mężczyźni są bardziej ambitni, nastawieni na karierę, więc to raczej oni pasują do tytułu inżyniera. Panie oczekują, że praca będzie sprawiała przyjemność i pozwoli na wychowywanie dzieci, a to trudno pogodzić z pracą na budowie czy z tworzeniem wielkich projektów informatycznych w banku. Praca w inżynierskich zawodach oraz naukowa postrzegana jest jako czasochłonna, czyli... nie dla pań. Największe szkody czyni stereotyp, wedle którego płci pięknej tytuł inżyniera... ujmuje atrakcyjności. Takich stereotypów nie tworzą tylko mężczyźni – one tkwią w głowach samych pań. Badania unijnych socjologów wykazały, że kobiety wcale nie są gorzej wykształcone w technicznych przedmiotach, a psychologowie już dawno dowiedli, że nie mają one mniejszych predyspozycji np. do pisania programów komputerowych.

Jeśli już dziewczyna zdecyduje się na studiowanie, powiedzmy, automatyki i robotyki, a potem pracuje w zawodzie, koleżanki często z niedowierzaniem w głosie pytają ją: „Naprawdę potrafisz to robić?!”. Taka sytuacja to jednak absolutna rzadkość, bo nawet jeżeli kobiety studiują nauki techniczne, to potem często nie pracują w wyuczonym zawodzie, trafiają do szkół albo przekwalifikowują się. A jeśli przejdą przez wszystkie sita i ostatecznie trafią do przemysłowego ośrodka badawczo-rozwojowego, to zazwyczaj nie są w nim promowane. Bo kto to widział, by inżynierami rządziła kobieta?!

Koncern już zbiera plony. Wśród jego pracowników znalazły się pierwsze uczestniczki Diversity, a liczba osób biorących udział w programie znacznie wzrosła. – Na początku konkursu w krakowskich uczelniach było zaledwie 2% kobiet na kierunkach informatycznych. Aktualnie ten wskaźnik znacznie wzrósł – twierdzi Agnieszka Nowaczkiewicz z działu prasowego Motoroli.

Matylda Lewicka, studentka IV roku na Wydziale Geodezji i Kartografii na Politechnice Warszawskiej
W liceum bardzo lubiłam geografię. Zamiast na Wydział Geografii złożyłam jednak dokumenty na Wydział Geodezji i Kartografii –  ku zaskoczeniu całej rodziny. A ja po prostu chciałam, by moje studia były bardziej praktyczne niż teoretyczne. Nie żałuję – politechnika okazała się uczelnią wprost wymarzoną dla mnie.

Ewa Nowicka, studentka II roku na Wydziale Elektroniki i Informatyki Politechniki Rzeszowskiej
Moja mama się śmiała, że idę na studia techniczne szukać sobie męża. Kto wie, może takiego znajdę – ale tak na serio kierowały mną zupełnie inne motywy. Zawsze więcej serca miałam do fizyki, matematyki, chemii niż do przedmiotów humanistycznych – wybór studiów okazał się więc oczywistością. Pewnie – nauki jest sporo i czasem naprawdę trzeba się przyłożyć. Ale tak z czystym sumieniem – gdzie nie trzeba, żeby coś osiągnąć, a nie tylko prześlizgnąć się przez studia?...

Tekst: Krzysztof Ząbek, Marianna Malik